door Daniela Stefano
Alles begon met de viering van 8 maart. Ik was door M. uitgenodigd om een gesprekstafel te leiden tijdens een bijeenkomst voor – vooral Latijnsamerikaanse – vrouwen, die in Nederland wonen. De kwestie is dat ik me altijd had voorgesteld dat veel vrouwen bij elkaar alleen maar kon uitmonden in geroddel. Ik heb altijd geloofd dat dat soort bijeenkomsten van vrouwen, die zonder mannen bij elkaar komen om over gender te praten, tot geen enkele maatschappelijke verandering zou leiden.
Omdat mijn nieuwsgierigheid groter was besloot ik te gaan. En waarom zou ik niet gewoon kijken hoe het was, aangezien mijn ideeën over dit soort bijeenkomsten enkel op vooroordelen gebaseerd waren.

Ik zag een huiskamerconcert van Ceumar en een documentaire van Andrea Seligman over de relatie met haar moeder, gevolgd door een debat met de cineaste. Ik at mee en de hele dag had ik contact met vrouwen met superinteressante verhalen.
Voordat ik vertrok ging ik naar M. toe en bedankte haar – met een glimlach op mijn gezicht – voor de uitnodiging. Ik had de moed niet om haar te vertellen dat ik me vantevoren niet had kunnen voorstellen dat een ontmoeting met enkele vrouwen zó positief kon zijn. Ik zou daarmee mijn vooroordelen veel te veel laten zien.
En ze antwoordde: ‘Deze bijeenkomst is bedacht voor vrouwen als jij.’

Vrouwen als ik?
Die zin bleef in mijn hoofd zitten. Wat zou ik gemeen hebben met al die vrouwen? Laat ik duidelijk zijn: dit vraagje was oprecht en eerlijk, hoewel daar een druppeltje arrogantie en een beetje van mijn vooroordelen bijzaten.
Enkele dagen later stuurde M. me een e-mail. Met de vraag of ik een Portugese vertaling wilde controleren van de folder voor de volgende bijeenkomst. Opnieuw nodigde ze me uit om erbij te zijn. En omdat de vorige bijeenkomst me immers goede vibes had bezorgd schreef ik me in om mee te doen. Toen ik daar aankwam, merkte ik dat ik me één voelde met de andere vrouwen.

Het is zo dat ik me altijd had voorgesteld dat de wereld aan mijn voeten lag. Dat het alleen van de vrouw afhangt of ze alles verovert dat ze wil. Ook al bewijzen de statistieken het tegendeel, ik geloofde dat de vrouw de baas was over haar lichaam en beslissingen.
Ik had mezelf altijd uitgesloten van die cijfers. Ik zag de verborgen discriminatie niet noch achtte ik mezelf verantwoordelijk voor het inzetten van veranderingen. Nog minder zag ik de specifieke eigenschappen van vrouwen of mannen. Ik stelde beide seksen gelijk aan ‘menselijke wezens’, ‘mensen’ en liet de nuances die ons speciaal maken weg.

Vrouwenruimte
Ik heb altijd geweten dat moeders een belangrijke rol hebben in het vormen van mensen. Nu zie ik ook dat de samenleving een grote rol heeft in de vorming van de vrouw. Om me heen kijkend en beginnend bij mezelf zie ik dat veel van de onzekerheden over wie ik ben, wat ik doe, mijn verlangens en dromen sterk beïnvloed worden door het feit dat ik vrouw ben.
Ik heb ontdekt dat het belangrijk is om een ‘vrouwenruimte’ te hebben om met andere vrouwen over deze vragen te spreken. En hoeveel ik, jij en ieder van ons kunnen bijdragen aan dat proces. Blijft de vraag: heeft iemand al ooit gehoord over dit soort bijeenkomsten voor mannen?
Daniela Stefano is journaliste